Jean-Pierre Ori | Stichter (gepensioneerd)

Jean- Pierre is zonder twijfel diegene die het meest afweet van het hart van oudere Ferrari’s. Deze man is een sublieme technieer, bij wie Christophe het geluk heeft gehad om, toen hij nog een tiener was, zijn eerste gamma te kunnen maken. Hij is de ziel van onze garage die in 1981 opgericht werd door hem. In 2010, vierden we ook het 55 jarige bestaan van een goed gevulde carrière in het teken van het merk Ferrari.

Op een mooie dag in 1954 is alles begonnen toen Jean-Pierre Ori, net aangekomen uit Italië, op 14 jarige leeftijd besloot mechanieker te worden en aan te kloppen bij de importeur van Ferrari in België… Dit is de start van een lang avontuur voor de geschiedenis van het merk.

Hier volgt de toespraak van Jean-Pierre tijdens de avond van de verjaardag : "Op 25 juni 1949, trekken 2 kleine bolides, die dan al prestigieus en gekend waren in competitie, ten aanval in Le Mans. Met hun ‘kleine’ V12 twee liter motor strijden ze tegen reeds gevestigde waarden met namen als Talbot, Delahaye, Delage etc. Tegen alle verwachtingen in, behalen ze in de gerenomeerde race van de 24 uren van Le Mans de eerste in een lange reeks zeges.

Van 1949 tot 1984 namen in totaal 263 Ferraris deel aan de start van de 24 uren van Le Mans, 9 onder hen behaalden successen in het algemeen klassement waarvan 6 achtereenvolgende in de jaren ’60. Vanavond hebben we de eer gehad om één van deze modellen te mogen bewonderen, de 275 GTB. Deze getuigt overigens van het onvergetelijk technisch en sportief avontuur waarvan ik het geluk heb gehad deze voor de eerste keer te hebben mogen beleven in 1959.

Het gaat hier over een ander tijdperk, waar de race een massa volk ontketende die zich rond de auto’s verzamelde om de wedstrijd op een intense manier te beleven. Een tijdperk waarin de piloten in elke bocht op het einde van elke rechte lijn hun leven riskeerden. Een tijdperk waarin er geen sprake was om op te geven door een simpel probleempje met de remmen of de versnellingsbak. Een tijdperk waarin het systeem D de overwinningen garandeerde.

Ik herinner me de editie van le Mans in 1965 waar de 275 GTB van Francorchamps zodanig verhitte dat ik de neus met een beitel en een hamer moest bijwerken, zodat deze schoonheid haar laatste adem niet voor het einde zou uitblazen. Tegen alle verwachtingen in heeft deze niet zo flatterende ingreep dit voertuig toch beroemd gemaakt. Zodanig zelfs dat de eigenaar me een aantal jaren geleden een handtekening heeft gevraagd van de foto waar ik voor de ongelukkige auto sta die ik met eigen handen had verminkt. Toch werd ze in de klasse GT eerste in het klassement en derde in het algemeen klassement, waarbij het een parcours aflegde van 4562 km in 24 uur aan een gemiddelde snelheid van 190km/u.

Of nog in 1966, het jaar waarin het duel Ford- Ferrari in volle gang was. Ferrari was vertegenwoordigd door 14 ingeschreven voertuigen, waarvan enkel 2 wagens de eindstreep haalden. Een overwinning voor Ford, die in het bijzijn van Henry Ford II, drie MK II’s op de drie eerste plaatsen ziet eindigen. Het is een echte ramp voor Ferrari die gelukkig nog zijn eer kan redden door in de categorie GT te winnen. We waren een ervaring rijker, maar strandden ver van de winnaars.

De race betekende ook respect hebben voor de concurrenten. Als het klopt dat ik de stress van de spannendste beproevingen heb ervaren en de kans heb gekregen om de meest getalenteerde piloten te assisteren, was dit in eerste instantie een menselijk avontuur, alsook die van een heel team dat zich helemaal gaf. Dit liet zich niet alleen zien bij het regelen van de auto zodat deze een optimaal potentieel voor de proeven zou behalen, maar ook tijdens de wedstrijd, want deze speelde zich eveneens in de paddocks af.

Hier begonnen we soms aan reparaties van de laatste kans. En als het waar is dat een man alleen soms kwetsbaar is, dan kan een team geducht zijn. Nooit hebben we de armen laten hangen. Ik herinner me een 275 GTB waarvan de motor net na de testen het loodje legde. Met drie mechaniekers hebben we de hele nacht gewerkt om deze te repareren. We wisselden elkaar af zodat iedereen een pauze kreeg van een kwartier zodat we een beetje konden slapen op de oncomfortabele zetels die gedemonteerd op de grond lagen. Toch slaagden we erin. De laatste bout vond zijn plek om exact 11u op de pittlane van de start, luttele seconden voordat de koerscommissaris het voertuig kwam verzegelen. Voor de start van de wedstrijd waren we al dood van vermoeidheid maar we waren blij de uitdaging tot een goed einde te hebben gebracht. Het gaf ons ook veel geneogen de dankbaarheid in de ogen van de piloot te zien toen hij zijn motor aanzette wanneer de vlag werd geheven. Dat jaar zijn we net op 2 uur van de aankomst gestrand, en moesten we genoegen nemen met de 2e plaats… Niet door een motorisch probleem, maar te wijten aan een ontplofte band waar we met een snelheid van 300km/u door les Hunaudières zijn gereden! De koers heeft veel verborgen verassingen zolang de eindstreep niet is gehaald. Ik heb de kans gehad talloze circuits te mogen verkennen en om vele mythische voertuigen bij te staan.

Spijtig genoeg zijn er vele zaken veranderd in de jaren ‘70 en ‘80, sindsdien is er steeds minder sprake van samenhorigheid tijdens de wedstrijden en de voertuigen hebben een deel van hun ziel verloren… Gelukkig vinden deze bolides vandaag nog kopers die de vergane glorie doen herleven door ze te restoreren, ze te onderhouden en door ze vooral in te schrijven bij evenementen die jaar na jaar aan reputatie bijwinnen. Ferrari heeft steeds zijn leidende plaats behouden. Een onaantastbare getuigenis van een legende, zonder gelijke in de geschiedenis van de automobiel. Ik nodig jullie dan ook uit om het merk te ontdekken, of voor een aantal ingewijden te herontdekken, door enkele modellen die hier vanavond tentoongesteld staan en hoop dat jullie een uitstekende avond beleven in het gezelschap van deze elegante dames.
"